Rozdział X

Aki ocknęła się i pierwsze co zauważyła to potworny ból głowy i w boku. Wyczuła jednak, że żebro nie jest złamane tylko obite. Tyle szczęścia. Nie miała na głowie kasku i zniknął jej sztylet, co jej się nie spodobało. Ponadto była związana i było ciemno. No i miała taśmę na ustach. Nikogo nie widziała i nie słyszała nikogo. Super. Po prostu bomba. Aki bezszelestnie starała się usiąść, co nie bardzo jej wychodziło. Narobiła trochę hałasu ale usiadła. Zamrugała kilka razy aby przyzwyczaić się do mroku. Zaobserwowała, że prawdopodobnie była w jakieś piwnicy. Westchnęła trzy razy i sprawdziła stan swojego ciała. Kilkanaście siniaków, kilka obić, najbardziej bolesne żebro no i okropny ból głowy, prawdopodobnie spowodowany uderzeniem w skroń. No cóż mogło być gorzej. Nagle otworzyły się drzwi. Ktoś do niej podszedł i poświecił po oczach latarką, a potem po jej ubiorze i zachłysnął się.

- Idioci. - Warknął na innych. - Wiecie kogo porwaliście?

- No kogoś z zielonych. - Odpowiedział ktoś inny.

- Przywódczynię zielonych, do cholery. Nie słyszeliście? Zielona opaska na głowie, na ręce i zielone bransoletki? To cechy charakterystyczne przywódczyni zielonych!

- Serio? - Wszyscy przyjrzeli się Aki.

- Taka mała?

- Wygląda jak dziecko. - Zauważył inny. Aki zagotowała się w środku. Jak dziecko?

- Wiecie ile ona może nam powiedzieć? - Zapytał ten co nadal świecił jej po oczach. - Znakomicie się spisaliście, jednak zdążyła ostrzec swoich, to już gorzej. Dobra sam się nią zajmę.

Płożył latarkę tak aby Aki nie widziała jego i zdarł taśmę z ust Aki. Aż sapnęła i zaczerpnęła oddech. Reszta jego ludzi powoli opuszczała pokój.

- Jesteś przywódcą zielony? - Zapytał.

- Pierdol się. - Odpowiedziała Aki.

- Ostra jesteś. Zmieniłaś się. - Uśmiechnął się ktoś perfidnie. - Ponownie pytam, czy jesteś przywódcą zielonych?

- Gówno Cię to obchodzi. - Odpowiedziała Aki.

- Czy ty wiesz kim ja jestem? - Zapytał chłopak.

- Gówno mnie to obchodzi. - Odpowiedziała.

Poświecił sobie latarką po twarzy. W Aki na moment stanęło serce. Znała tą twarz. Zmieniła się, ale znała ją. Po chwili sobie przypomniała.

- Kaida. - Szepnęła.

- We własnej osobie.

Starszy brat jej przyjaciela Kidy Masomiego, Kaida Masomi zniknął kilka lat tamu, bez żadnych konkretach informacji. Wiedzieli tylko, że wyjechał.

- Jesteś przywódcą szarych? - Zapytała Aki.

- No co ty. Ja? Weź przestań. - Zaśmiał się. - Poza tym to nie ty tu złotko zadajesz pytania. Jesteś przywódcą zielonych?

Aki nie opowiedziała, Kaida uderzył ją w twarz.

- Jesteś czy nie?

- Chyba się domyśliłeś, co? - Warknęła.

- Racja, domyśliłem się. Kogo poinformowałaś o przeniknięciu?

Aki nie odpowiedziała.

- Słuchaj skarbie, możemy to zrobić po dobroci, albo nie. Sama wybieraj. - Powiedział pochylając się nad nią. Aki zebrała silne i napluła mu na twarz. Wytarł się rękawem zezłoszczony. - Czyli nie po dobroci, jak chcesz. Kiedyś Cię lubiłem wiesz?

Aki postanowiła przemilczeć wszystko co do niej mówi, a najlepiej udawać, że nie słyszy.

- Jeszcze raz Aki-chan, kogo poinformowałaś o tym, że szarzy wniknęli do kolorowych? - Aki nie odpowiedziała, Kaida kopnął ją w brzuch z całej siły. Aki jęknęła. - Ponawiam pytanie, kogo? Aki-chan nie lubię bić dziewczyn, naprawdę nie lubię, więc może mi odpowiesz, co? Kogo poinformowałaś?

- Pierdol się. - Wysypała Aki na wydechu. Kaida westchnął i uderzył ją w twarz. Aki ponownie zaczerpnęła powietrza i wykrzywiła usta w grymasie, po czym szepnęła sama do siebie. - Ciota.

- Słucham? - Zapytał.

- Mówię, że jesteś ciotą. - Warknęła Aki. Ten ponownie kopnął ją w brzuch. Aki straciła powietrze.

- Dobrze, następne pytanie, bo sądzę, że poinformowałaś waszego lidera. A jeśli nawet nie, to ta informacja do niego dotrze. - Kaida przyjrzał się Aki. - Kto jest liderem Dollars?

Aki nie odpowiedziała, za co ponownie oberwała z kopniaka w brzuch. Widać nie chciał jej doprowadzić do nieprzytomności.

- Słuchaj. - Powiedział kucając przy niej i chwytając jej twarz tak aby na niego patrzyła. - Ja tak mogę długo, a ty jak długo wytrzymasz? Maiłbym już wszystkie informacje gdyby Ci idioci nie zniszczyli twojego telefonu. A mój szef nie będzie zadowolony jak Cię przez przypadek zabiję nie wyciągając odpowiednich informacji. Kto jest liderem Dollars?

- Spierdalaj na drzewo, nic Ci nie powiem. - Warknęła.

- Pamiętaj, że sama tego chciałaś Aki-chan. - Powiedział.

***

Anri po kolei dźgała ludzi Saiką i starała się wyciągnąć z nich informacje, ale praktycznie było to na nic. Nikt nie znał imienia dowódcy, nawet ważniejszych dowódców. Dowiedziała się, że instrukcję dostają przez telefon, ale o dziwo nikt takowego nie miał. Koło południa wszedł Mikado.

- I co?

- I nic. Nikt nic nie wie. A jest ich tu z... trzydziestu? - Aki była zrezygnowana.

- Wszystkich przepytałaś?

- Tak. - Westchnęła Anri

- Wydaj im rozkaz, żeby wrócili do domów i nigdy więcej nie kontaktowali się z szarymi.

- Jasne. - Anri wydała odpowiedni rozkaz i ruszyła z Mikado na górę.

- Powinnaś się położyć, nie jesteś w formie. - Powiedział Mikado. - Przed nocą musisz się wyspać.

- Dobra, ale pod warunkiem, że też się położysz. Też nie masz sił.

- Jak chcesz.

Anri wzięła prysznic i weszła do pokoju Mikado. Ten już leżał i najwidoczniej myślał. Anri położyła się do łóżka i przytuliła się do niego. On objął ją i westchnął.

- W co myśmy się wpakowali Anri?

- Nie wiem, ale nie myśl o tym teraz. Śpij. - Powiedziała, pocałowała go i zasnęła.

Mikado zasnął chwilę po niej.

***

Szefowie zorganizowali zebrania i praktycznie wszyscy poszli odespać nockę. Przed piętnastą powstawali i udali się na zebrania. Tam poinformowali i sprawdzili swoich ludzi. O dziwo obyło się bez problemów. Kiedy wrócili na czat poinformowali o wszystkim Mikado.

B: U mnie wszystko okej. O której wracamy na pole wali szefie?

L: O dwudziestej pierwszej.

ZSZ: U nas też spokojnie, pomimo dużej ilości strat.

L: A informacje o zielonej?

ZSZ: Brak.

P: U nas też cisza.

Cze: Cisza i spokojnie o 21 będziemy gotowi do dalszej walki.

Cza: U nas tak samo.

N: Bez problemowo.

Ż: Jak na razie spokój.

L: Ktoś maił może kontakt z Izayą Oriharą?

B: Nie.

Cze: Nie.

Cza: Nie.

N: Tak. Wiem, że nie ma go w domu.

P: Nie.

Ż: Nie.

ZSZ: Nie.

L: To źle. Ogarnijcie się, o 21 zaczynamy na nowo. Tym razem pomagają bez kolorowi. W razie czego jestem pod komórką. Na razie.

B: Nq.

Cze: Pa.

Cza: Do zobaczenia.

N: Na razie.

P: Nq.

Ż: Nq.

ZSZ: Na razie.

Satoshi westchnął. Co to się porobiło? Mam jeszcze godzinę. Hmm... Satoshi wstał i wyszedł z domu. Udał się do szpitala. Wszedł do pokoju Neru i spojrzał na nią. Neru spała, ale po chwili otworzyła oczy.

- O... Satoshi. - Uśmiechnęła się.

- Cześć Neru, jak tam?

- Coraz lepiej. Za jakiś tydzień wyjdę ze szpitala, tak powiedział lekarz. - Neru wręcz promieniała samozadowoleniem. Z resztą jak zawsze.

- Nigdy więcej nie wezmę Cię na taką akcję. - Powiedział Satoshi.

- Oj, jak mnie nie weźmiesz to sama pójdę. Wiesz o tym. - Neru uśmiechnęła się. - Jestem twoim zastępcą nie mam innego wyjścia.

- Dlaczego musisz mi to robić co? - Zapytał nagle zezłoszczony Satoshi.

- Ale co? - Neru była zbita z tropu.

- Nie dość, że zgodziłem się abyś dołączyła do białych to na dodatek musisz się pakować zawsze w najgorsze kłopoty.

- Oj daj spokój.

- Nie wystarczy, że martwię się tym, że jesteś w gangu?

- Daj spokój.

- Nie Neru. Nie dam sobie spokoju. I Tobie też. Jednak porozmawiamy o tym później. Musze teraz iść. - Powiedział Satoshi.

- Gdzie idziesz? - Zapytała zaniepokojona jego wyrazem twarzy.

- Kolorowe gangi likwidują szary, muszę im pomóc.

- Oh. Aha... Dobrze. Kiedy znowu przyjdziesz? - Zapytała Neru.

- Jutro, najpewniej.

- Okej, do jutra. - Neru uśmiechnęła się promiennie.

- Do jutra.

Satoshi niemrawo wyszedł z pokoju i westchnął. W sumie cieszył się, że Neru jest zamknięta w szpitalu. Przynajmniej nie pcha się na pierwszej linii ognia w tych walkach. Tego by chyba nie wytrzymał. Satoshi wyszedł ze szpitala i udał się do swojej dzielnicy.